دوستی می گفت:

اگه تو زندگیت بیشتر از سه بار به خودت گفتی باید حقشو می ذاشتم کف دستش

بدون تو اساسا آدمی نیستی که بتونی حق کسی رو کف دستش بذاری!

راست می گفت.

* شمایی که اومدی برام کامنت گذاشتی کمکم کن که دارم بهترین آدم زندگیمو

 از دست می دم . دو روزه که  یک لحظه هم  از فکرم بیرون نرفتی.

  نسرین ستوده      

در گیر و دار خرید های پاییزه و دیدن قهوه تلخ و  گرفتن یارانه ها  نسرین ستوده را 

 که حالا دیگر لب به آب هم نمی زند  فراموش نکنیم.

گر جمال جانفزای خویش بنمایی به ما
جان ما گر در فزاید، حسن تو کم کی شود؟

دل زمن بردی و پرسیدی: که دل گم کرده ای؟
این چنین طراریت با من مسلم کی شود؟

چون مرا دلخستگی از آرزوی روی توست
این چنین دلخستگی زایل به مرهم کی شود؟

غم از آن دارم که بی تو همچو حلقه بر درم
تا تو از در درنیایی از دلم غم کی شود؟

خلوتی می بایدم با تو زهی کار کمال
ذره ای هم خلوت خورشید عالم کی شود؟

                         دل زمن بردی و پرسیدی: که دل گم کرده ای؟
                         دل زمن بردی و پرسیدی که دل گم کرده ای؟
                         دل زمن بردی و پرسیدی: که دل گم کرده ای؟
                         دل زمن بردی و پرسیدی: که دل گم کرده ای؟
                         دل زمن بردی و پرسیدی که دل گم کرده ای؟
                         دل زمن بردی و...
 

این بیت  رهایم نمی کند.

شعر از عطار است و باید با صدای شجریان شنیده شود.

                                   یا آنچه هستی بنمای

                             یا آنچه می نمایی باش

من این فیلم را امسال قبلا از اینکه مامان و بابا دوباره یادش بیفتند نابود می کنم و هیچ وقت از لحظات حساس زندگی بچه ام فیلم  نمی گیرم. عوضش همیشه می ایستم کنارش ،دست هایش را می گیرم و حتی همراهش  برای دلواپسی ها و کلافگی هایش گریه می کنم و نمی گذارم الکی لبخند بزند و تنها بماند.

پاتال و آرزو های کوچک  از اولین فیلم هایی ست که درسینما دیدم.

پخش تلویزیونی اش را بهتر یادم می آید. از داستان فیلم همین قدر در خاطرم

مانده است که از وسط کره جغرافیایی پسرک یک پیرمردی بیرون آمد که می توانست

کاری کند که همه چیز عوض شود. بعد از آن تمام آرزویم شده بود داشتن یکی ازآن

کره ها.آن سالها  کره جغرافیایی مد بود انگار. دختر عموهایم هم داشتند .هر وقت

می رفتیم خانه شان با حسرت به کره بالای کتابخانه نگاه می کردم و فکر می کردم

به خوشبختی دختر عموها که مدرسه می رفتند و سواد داشتند و کره جغرافیایی

به دردشان می خورد.چند سال گذشت و این حسرت در دلم رنگ باخت تا کلاس

سوم دبستان  بابا برایم یکی از آن کره های بزرگ پایه دار خرید.

همین قدر بگویم که اگر کره زمین واقعی را بهم داده بودندآن قدر خوش حال نمی شدم.

یادم نیست آرزوی آن سال هایم چه بود که انقدر دلم می خواست یک موجودی پیدا

 شود که  بگوید" من می تونم کاری کنم که همه چیز عوض بشه!"

یکی دو هفته دندان روی جگر گذاشتم و خود خوری کردم تا یک روز عصر کره را پرت

کردم روی سنگ های کف آشپزخانه.کره از وسط نصف شد و از تویش هیچ آدمکی 

 که همه چیز را عوض کند در نیامد.

من ماندم و اخم و تخم مامان و بابا و کره ای چسب خورده بالای کمدم.

دیشب تبلیغ فیلم پاتال و  آرزوهای کوچک را در تلویزیون دیدم. مثل برق گرفته ها

پریدم وقتی خواند "من می تونم کاری کنم که همه چیز عوض بشه" !

حسرت کودکی من دوباره رفته روی پرده سینما. دیدنش را از دست ندهید.

می گن حرفی رو که به موقعش نزدی سعی کن دیگه هیچوقت نزنی.من اما می ترسم

از حرف هایی که کهنه می شوند در دلم. ازحرف هایی که می مانند برای یک وقت بهتر

وقتی که هیچ وقت نمی رسد. می ترسم این حرف های تلنبار شده در گلو راه نفس را

ببندند.حرف ها تاریخ مصرف دارند.گفته نشوند هر کلمه اش زخمی می شود روی دل

آدم. امان از زخم هایی که بمانند و خوب نشوند...

                            نمی شه غصه مارو یه لحظه تنها بذاره

                           نمی شه این قافله مارو تو خواب جا بذاره

 مرگ به سراغ بعضی آدم ها هر وقت بیاید زود است.

  و  وای اگر آن آدم محمد نوری عزیز باشد.

          هیچ کس هیچ چیز را فراموش نمی کنه

          فقط دیگه بهش فکر نمی کنه.

                               نمایشنامه داستان یک پلکان/ آنتونیو بوئرو بایخو

 داشت. کلافه شدم از حس خوبی که بهش داشتم و یادم نمی آمد این حس از کدام

برخورد نشسته در دلم؟ از کنارم که رد شد بوی تند سیگارش تا مغزم رفت.شناختمش.

 ۲۳ خرداد پارسال توی آن بهت و آوار خراب شده بر سرمان وقتی جلوی وزارت کشور

 نشسته بودیم و گریه می کردیم .وقتی فراز سرم داد زد. قسمم داد. فحشم داد که اینها

 رحم ندارند .برگرد خانه و باورم نشد و رفتم یک گوشه تنها به گریه ایستادم.

 وقتی برای اولین بار در عمرم شاهد آن حجم خشونت بودم. و از شدت داغی که به

دلمان گذاشته بودند ساکت نگاه می کردم. وقتی گاز اشک آور زدند .من نا بلد ترسو

 با تمام وجود اشک می ریختم. چشمهایم باز نمی شد.صورتم می سوخت.

فکر می کردم شیمیایی و کور شده ام. یاد عکس های کتاب آمادگی دفاعی دبیرستان و

 علی دهکردی فیلم از کرخه تا راین افتادم. حس می کردم پوستم دارد تاول می زند.

در آن چند دقیقه که احساس تنهایی و مرگ می کردم آغوش این مرد امن ترین

جای دنیا شد برایم. اشک هایم را پاک می کرد و داد می زد گریه نکن بدتر می شه !

پلک هایم را از هم باز کرده بود و دود سیگارش را می داد توی چشم هام. و پشت هم

می گفت هیچی نیست .نترس! دست هایش را گرفته بودم و  گریه می کردم و او

آرامم می کرد.

امروز  دلم می خواست بروم جلو . دست هایش را بگیرم و عوض آن همه گریه بخندم و

بگویم خوشحالم که حال هردویمان خوب است. که بعد از آن  روز دیگر نترسیدم.

 که یاد گرفتم مثل خودش پک های عمیق دود سیگار را بفرستم توی صورت آن هایی

که اشک می ریزند. که کل تابستان به خودم و بقیه گفتم الان خوب می شه نترس !

 می خواستم بهش بگویم باز هم سرم  را فشار بده به سینه ات که یادم بماند

گذشتن از  آن روزهای تلخ و غم بار   چند دقیقه احساس امنیت در آغوش یک مرد غریبه

 که همیشه با دید منفی  نگاهشان کرده ام را هم در خود داشت.

پ.ن : آن مرد رفت و من هر چه کلنجار رفتم رویم نشد بروم جلو و بگویم چقدر از دیدنش

خوشحالم.شاید حسرتش همیشه در دلم بماند.

 امید در ترانه فریاد فریاد می خواند :

     من می فهممت درکت می کنم

    می میرم اگه  ترکت بکنم

    احساس تورو  حسش می کنم

    داغونه دلت   درستش می کنم

خب  دل منم داشتن این جور  آدمی را می خواهد .

 بزرگ شدن درد دارد وقتی می بینی دنیا شبیه هیچ کدام 

 از رویاهای کودکانه ات نیست .

 ۲۳ ساله می شوم.